حجرات

مهندسی فرهنگی
 
ادامه من
ساعت ٦:۳٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸٩/۱٢/٧ : توسط : رسول فخارزاده

آقا سجاد (گل پسر ,قند عسل )

متولد ٩/١٠/١٣٨٩

عکس ٢ماهگی

 


 
اقسام وسوسه و نفوذ شیطان و راه نجات از آن
ساعت ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٩/٤/٢۸ : توسط : رسول فخارزاده

بدون شک همواره انسان در یک نبرد نابرابر با شیطان و جنودش قرار دارد.به فرمایش امیر مومنان اگر شما با شیطان کاری نداشته باشید او با شما کار دارد و طولی نمی کشد که شما را می رباید و تصاحب می کند.از اینرو شناخت به وسوسه ها وطرق نفوذ او و یارانش امری ضروری می باشد.واز جمله موارد مهمی است که در مهندسی فرهنگی ونظام تعلیم تربیت توجه کمی به آن شده است.آنچه در ذیل می خوانیم برگرفته از تفسیرقرآنی تسنیم  حضرت آیت الله عبدالله جوادی آملی  می باشد که می تواند برای مخاطبان بوی‍ژه نسل جوان  مفید به فایده خواهد بود .انشاءالله



ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
تقدیم به فرزندان شهدا(طراحی از دوئل)
ساعت ٢:۳۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸٩/۱/٢٧ : توسط : رسول فخارزاده


 
حکایاتی آموزنده از جناب حاج آخوند ملا عباس راشد تربتی(رحمت الله علیه)
ساعت ۱٠:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳۸٩/۱/۱٩ : توسط : رسول فخارزاده


آخوند ملا عباس راشد تربتی

       قصد دارم برای مخاطبین محترم حکایاتی چند از بزرگ مردی از شهرستان محل تولدم تربت حیدریه بازگو کنم.آنچه در ذیل می خوانید خلاصه ای از شرح حال انسان بافضیلت، عارف با تقوا مرحوم حاج آخوند ملا عباس راشد تربتی است که مطالعه آن برای جویندگان فضیلت به خصوص دانشجویان ،محققین ،اساتید و دانشمندان بسیار شیرین خواهد بود.مطالب، برگرفته شده از کتاب فضیلتهای فراموش شده به قلم فرزند آن فاضل گرانمایه،مرحوم حسینعلی راشد و دیباچه آقای جلال رفیع می باشد.

ولادت

مرحوم حاج آخوند ملا عباس تربتی در سال 1288 قمری مصادف با 1250 یا 1251 شمسی و در پانزده کیلومتری شرقی تربت حیدریه ، ده « کاریزک ناگهانی‏ها» متولد گردید و تا حدود چهل سالگی ساکن آن ده بود.

انتقال به شهر

در تمام این ایام، عبادات ، نماز شب و روزه‏ ها همچنان جریان خودش را داشت، در کاریزک و در روستاهای دیگر نیز به کارهای دینی ، مجالس و منابر مردم رسیدگی می کرد بی آنکه در برابر آنها چیزی قبول کند.
زمانی که مرحوم «حاج شیخ علی اکبر تربتی» که از شاگردهای مجتهد حوزه درس مرحوم «آخوند ملا محمد کاظم خراسانی» بود از نجف به تربت حیدریه بازگشت ، مرحوم ملا محمد کاظم او را به عنوان «مجتهد جامع الشرایط» معرفی کرد.

حاج آخوند در درس « کفایة الصول» ایشان حاضر می ‏شد ، مرحوم شیخ علی اکبر پس از آنکه با احوال حاج آخوند آشنا می ‏شود ارادت زیادی درباره او پیدا می‏ کند و اصرار می‏ ورزد که زندگی خود را از ده به شهر تربت منتقل کند.
اما حاج آخوند برای رعایت حال پدرش عذر می‏ آورد. پس از آنکه پدرش فوت می‏کند مرحوم حاج شیخ علی اکبر مطلبی می‏گوید که در حاج آخوند خیلی مؤثر می‏شود :
ترویج دین بر شما واجب است و این کار در شهر بیشتر میسر است.

در این هنگام حاج آخوند تصمیم گرفت که به تربت منتقل شود و این در سال 1289 هجری شمسی واقع شد.
پس از انتقال به شهر، مرحوم شیخ علی اکبر به وی تکلیف کرد که به جای او در مسجد به نماز بایستد و امامت کند.
حاج آخوند با دلیل علمی امتناع کرد، ولی شیخ علی اکبر با جواب علمی ایشان را قانع کرد که بر شما از لحاظ دینی واجب است که این کار را بکنید.
خود مرحوم حاج شیخ هم گاهی در هنگامی که حاج آخوند مشغول نماز بود می‏ آمد و به وی اقتدا می‏کرد.

عظمت حاج آخوند
یکی ازفرزندان مرحوم آخوند ملا محمد کاظم خراسانی نقل می‏ کرد :
در زمستانی در راه مشهد برفگیر شدیم و در قهوه خانه ‏ای ماندیم.
شب فرار رسیده بود که اتومبیلی از طرف مشهد رسید و چهار نفر از جوانان پولدار خوشگذران مشهد که چهار خانم با خود داشتند به سبب برف و تاریکی به همین قهوه خانه پناه آوردند.
آمدن آنها در آن شب، بزم عشرتی مجانی برای مسافران به وجود آورد. جوانان بطریهای مشروب و خوراکیها را چیدند و زنها بعضی به خوانندگی و بعضی به رقص پرداختند.
در گرماگرم این بساط ، در قهوه خانه باز شد و مرحوم حاج آخوند با سه چهار نفر که از تربت به مشهد می‏رفتند و مرکبشان الاغ بود از ناچاری برف و تاریکی شب، رو به همین قهوه خانه آورده بودند و از صاحب قهوه خانه اجازه می‏خواستند که به آنها جایی بدهد و او گفت سکوی آن طرف خالی است.
من با مشاهده این وضع هراسان شدم و گفتم که نکند یا از  جانب حاج آخوند نسبت به اینها تعرضی بشود یا از جانب اینها به آن مرد اهانت شود و آماده شدم که اگر خواستند به حاج آخوند اهانت کنند در مقام دفاع برآیم؛ هر چه بادا باد.
اما حاج آخوند وارد قهوه خانه شد به طوری که گویا نه کسی را می‏بیند و نه چیزی می‏شنود و به سوی آن سکو رفت و چون نماز مغرب و عشا را نخوانده بودند طرف قبله را پرسیده و به نماز ایستاد ، آن چهار نفر به وی اقتدا کردند.
من هم غنیمت دانستم، وضو گرفتم و اقتدا کردم. چند نفر دیگر نیز از مسافران از بزم عشرت رو برگردانیده و به صف جماعت پیوستند. قهوه ‏چی نیز گفت: غنیمت است یک شب اقلا نمازی پشت سر حاج آخوند بخوانیم. خلاصه وقتی که از نماز فارغ گشتیم از جوانها و خانمها اثری نبود. بساط خود را جمع کرده بودند و نفهمیدم در آن شب برفی به کجا رفتند.
فکر باز
مرحوم راشد نقل می کند :
در سال 1322 شمسی، برای زیارت و نیز عیادت مرحوم حاج آخوند، با همسرم به مشهد رفتیم.
اوایل رجعت چادر بود، اما هنوز کاملاً رجعت نکرده بود؛ همسر من مانتو می‏پوشید و روسری بزرگتری که کاملاً او را می‏پوشاند.
روزی مرحوم حاج آخوند می‏ خواست به حرم مشرف شود. همسر من گفت که من نیز همراه او می‏ آیم.
من گفتم: تو چادر نداری، خوب نیست همراه پدرم باشی. پدرم متوجه گفتگوی ما شد و گفت که کو ببینم لباسش چگونه است؟
چنان می‏نمود که تا آن وقت درست به این زن که عروسش بود و محرم، نگاه نکرده بود. همین که او را با مانتو و روسری دید گفت:
«این که پوشیده تر از چادر است. بیا بابا سوار شو» و او را در کنار خود در درشگه نشانید.
فقط خدا
باز از مرحوم راشد نقل شده است :
در سال 1300 شمسی، ماه رمضان، مردم مشهد پدرم را به اصرار در مشهد نگه داشتند.
آن ماه، در مسجد گوهرشاد، نماز ظهر و عصر را می‏خواند و سپس به منبر می‏رفت. مردم بسیاری به وی اقتدا می‏کردند و اغلب از سرشناسان متدین در مشهد بودند.
این گذشت تا سال 1318 که پدرم به سببی از تربت به کاریزک برگشته بودند. در بهار آن سال باران زیاد شده بود و بسیاری خانه ها که خشتی بودند خراب شده بودند. از جمله مسجد ده ریخته و فقط بخش مختصری از آن سالم بود.
پدرم زیر همان قسمتی که نیم فرو ریخته (و نیم سالم) بود، حصیر را پاکیزه کرده بود و سه نوبت نمازش را همانجا می‏خواند.
روزی پدرم برخاست و وضو گرفت و به مسجد رفت. من نیز غنیمت دانستم که نمازی پس از چند سال با آن مرد بخوانم.
به مسجد رفتم؛ از جانبی وارد شدم که او مرا ندید و آهسته جلو رفتم. در رکعت دوم نماز بود و خدا می‏داند که میان این نمازش در حال تنهایی در میان آوارهای فروریخته ی مسجد این ده، با آن نمازی که در مسجد گوهرشاد به او اقتدا کردم، و نیمی از صحن مسجد گوهرشاد و تمامی یک شبستان از جمعیتی که به او اقتدا کرده بود پر بود، از لحاظ طمأنینه و قرائت و همه ذکرهای واجب و مستحب ذره ‏ای تفاوت وجود نداشت.
نماز روی یخ
مرحوم راشد نقل می‏کند:
اواسط زمستان بود که هیزم ما تمام شد. پدرم عازم کاریزک گشت که هیزم بیاورد. مرا نیز با خود برد.
بعد از دو شب، یک ساعت به اذان صبح مانده از کاریزک برای رفتن به تربت به راه افتادیم. زیرا اگر می‏ماندیم تا آفتاب برآید، یخ زمین باز می‏شد و راه پیمودن با الاغ در میان گل، کار دشواری بود.
شب بسیار سردی بود؛ سردی هوا گوش و گردن و دست و پا را می‏سوزاند. دو الاغ داشتیم که یکی را هیزم بار کرده بودند و خورجین را بار دیگری کرده و مرا روی آن سوار کردند.
مردی بود به نام « شیخ حبیب»، از دوستان و مریدان پدرم، که تا روستای «حاجی آباد» که سه کیلومتر با کاریزک فاصله داشت همراه ما آمد.
در فاصله کاریزک تا حاجی آباد، پدرم همچنانکه پیاده می‏آمد، نماز شبش را خواند. چون به حاجی آباد رسیدیم، صبح دمید و در آن هوای سرد و باد تندی که می‏ وزید، روی آن زمینهای یخ زده که بدن انسان را خشک می‏کرد، مرحوم حاج آخوند جلو ایستاد رو به قبله و شیخ حبیب به او اقتدا کرد.
نخست اذان گفتند و سپس اقامه و نماز صبح را با همان طمأنینه و خضوع و توجهی خواند که همیشه می‏خواند، در حالی که از چشمان من از شدت سرما اشک می‏ریخت و دانه‏ های اشک روی گونه هایم یخ می ‏بست...
از خود گذشتگی
مرحوم تهرانیان می‏ گفت:
در مکه دست مرحوم حاج آخوند از پنجه تا بازو ورم کرد و درد شدید داشت. با این حال طوافهای متعدد انجام می‏داد برای یکی یکی خویشاوندان و دوستان زنده و مرده.
با همان دست دردمند، به نیابت بیش از هفتاد هشتاد نفر نماز طواف نساء خواند. هر کس می‏آمد و می‏گفت به نیابت من هم دو رکعت نماز بخوانید می‏خواند، حتی برای کسانی که نمی‏نشناخت.
همراهی در سفر
در بندر سوئز، سوار ترن شده بودند که یکی از همراهان حاج آخوند در سفر (حج) را گرفته و پیاده کردند.
مرحوم حاج آخوند که تمام اثاثش در ترن بوده، در حالی که ترن آماده حرکت بوده، پیاده شده و همراه او می‏رود.
ایشان می‏گفت: «من دیدم که این آدم غریب که زبان هم نمی‏داند ممکن است از بین برود. من هم کاری از دستم بر نمی‏آمد. اما گفتم اقلاً او را تنها نگذارم».
آنها را می ‏برند و از مرحوم حاج آخوند می‏پرسند: شما هم با این آدم همدست بوده ‏اید؟ می‏گوید: نه.
می‏پرسند: چرا آمدی؟
می‏گوید: برای این که او تنها نباشد چون همسفر من است.
می‏گویند: شما آزاد هستید بروید.
می‏گوید: اگر می‏خواستم بروم که نمی ‏آمدم.
نهایتاً هم ، او را آزاد می‏کنند و به رفقایشان ملحق می‏شوند.
نگاه نافذ
و نیز از مرحوم راشد :
روزی رو به چهارراه مخبر الدوله می ‏رفتیم، مرحوم حاج آخوند در جلو حرکت می‏کرد و من از دنبال، در نزدیک چهارراه پاسبانی جلو مرا گرفت و نگهداشت و مطالبه جواز لباس کرد در حالی که به پدرم که پیش از من حرکت می‏کرد و لباسش از لحاظ ظاهر روحانی تر از لباس شهری من بود معترض نگشت.
من گویا جواز همراه نداشتم... مرحوم حاج آخوند احساس کرد که من در پشت سرش نیستم، برگشت نگاهی کرد.
پاسبان گفت: تو با این آقا هستی؟ گفتم: بلی. گفت: برو و مرا رها کرد در حالی که من از اول نگران بودم که مبادا متعرض ایشان شوند.
توجه باطنی
در مشهد مقدس فلکه‏ای دور آستانه امام رضا علیه السلام احداث کردند و تحولاتی ایجاد کرده بودند که در آن زمان کارهای مهم و جالب توجه برای هر کس بود.
مرحوم راشد تعریف می‏کند :
من همراه مرحوم حاج آخوند از در غربی صحن کهنه بیرون رفتیم و... چون به بست بالا خیابان رسیدیم که دو دهانه فلکه در آنجا به هم می‏پیوست، گفتم: «این فلکه ‏ای است که احداث کرده ‏اند». مرحوم حاج آخوند نگاه نکرد.
از ایشان پرسیدم: «آیا نگاه کردنش گناه دارد؟»
گفت: « نه، گناه ندارد. ولی به همین اندازه حواسم پرت می ‏شود».
تقوا در جوانی
به مناسبتی حاج آخوند به فرزندش حسینعلی راشد گفت :
«پیش از آنکه با مادرت ازدواج کنم نام دختری را در کاریزک برای من برده بودند که ازدواج با او سر نگرفت و من هر گاه از کوچه آنها می‏گذشتم حتی به در خانه آنها نگاه نمی‏کردم».
فداکاری در زلزله سال 1301
در سال 1301 شمسی در تربت زلزله ‏ای رخ داد که در شهر و دهات جنوب شهر، بیش از هزار و هفتاد نفر جان دادند و ویرانی زیادی به بارآمد:
توجه به واجبات در هنگام مصیبت
زلزله هنگام سحر رخ داد و مردم به کوچه و خیابان ریختند .
از آن طرف هم باران شدیدی می‏ بارید. در این میان، حاج آخوند میان جمع رفته، مردم را متوجه می‏کند که نماز آیات بخوانند و نیز نماز صبحشان قضا نشود. در محلی، با فرش و گلیم و چادر، موقتاً سرپناه ناقصی در مقابل باران سیل آسا درست می‏کنند و مرحوم حاج آخوند، با نماز و دعا موجب آسایش خاطر مردم می‏گردد.
روحیه فداکاری و مدیریت
یکی دو ساعت از طلوع آفتاب گذشته، خبر ویرانی چند روستا در جنوب تربت را می‏دهند.
در این هنگام، حاج آخوند پیاده به راه افتاد، در برخورد با چند تن از تجار و کسبه به آنها می‏گوید:
چلوار و متقال و کرباس، هر چه دارید با سدر و کافور برای مردگان و خوراک و پوشاک برای زنده ‏ها زود بفرستید و پیغام می‏دهد که هر اندازه ممکن است، مردان با بیل و کلنگ، زود خودشان را برسانند و نان سفره خود را بردارند و کاه و جو برای مرکبهای خود بیاورند که حاجت پیدا نکنند از خانه ‏های اشخاص متوفی چیزی بردارند و از کاه و یونجه ه‏ایی که آنجاست و هنوز معلوم نیست مال کیست، به حیوانهای خود ندهند.
حاج آخوند حدود ظهر به روستاهای ویران شده می‏رسد و مردم هم پشت سر ایشان پیاپی می‏رسند.
خودش سه شبانه روز در آنجا می ‏ماند و مردم از شهر و روستاها ، بی مضایقه برای کمک می ‏شتابند؛ ولی چون هوا بو گرفته و منظره هول انگیز بود، طاقت نمی ‏آوردند که بیش از یک روز کار کنند و بعد از یک روز رفته، عده دیگری می ‏آمدند ، در حالی که حاج آخوند همچنان مشغول بود.
ایشان مردم را تقسیم می‏کنند در بیرون آوردن اجساد از زیر آوار، کندن قبر، بریدن کفن، و شستن اموات، و به هر گروه احکام و وظایف شرعی و آداب کار خود را توضیح می‏دهد.
ایشان به همه رسیدگی می‏کرد و بر همه جنازه ها شخصاً نماز می‏خواند و پس از دفن جنازه ها، بازماندگان را جمع کرده ، دلداری م ی‏داد و نصیحت می‏ کرد که سر تقسیم میراث منازعه نکنند، و احکام میراث را برایشان می ‏گفت.
غالباً صاحبان مصیبت همین که می ‏دیدند حاج آخوند بر جنازه ی متوفای آنها نماز خواند و در مراسم حاضر بود، نیمی از غمشان تخفیف می‏ یافت.
به این ترتیب در سه شبانه روز، یک هزار و بیست جنازه از مرد و زن و کودک، با آداب شرعی و رعایت همه احتیاطها، به خاک سپرده شدد و به احوال بازماندگان نیز رسیدگی گردید.
با دیدن این وضع، در مردم روحیه معنوی و توجه به خدا و درستکاری به وجود آمد ، طوری که حتی یک مورد نزاع سر تقسیم ارث در آن چند ده پیش نیامد.
خستگی ناپذیری
مرحوم «سید حسن مسگر» که همراه ایشان بود می ‏گفت:
حاج آخوند در آن سه شبانه روز نه غذا خورد و نه خوابید. همه آن فضا از عفونت چنان بود که کسی تاب نمی ‏آورد؛ به همین جهت مردم دسته دسته عوض می ‏شدند، اما او تمام این سه شبانه روز، از محل بیرون آوردن این جنازه به محل بیرون آوردن آن جنازه و از کنار این تخته مرده شویی به کنار آن تخته و از کفن کردن یکی به دیگر و از نماز خواندن بر این به نماز خواندن بر آن و از سر گور این و فاتحه خواندن بای این به گور دیگری و فاتحه خواندن برای او می ‏رفت تا کارها را به خوبی سامان داد و به شهر برگشت.


منبع: فضیلت های فراموش شده / نویسنده : مرحوم حسینعلی راشد/انتشارات موسسه اطلاعات


 
دو جریان پول و فرهنگ و ضرورت یک بازنگری(مهندسی فرهنگی یا انقلاب دوم فرهنگی)
ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸٩/۱/۱۸ : توسط : رسول فخارزاده

     اصولاً در هر حکومتی دو جریان بزرگ وجود دارد که خرده سیستمهای دیگر را تحت تاثیر خود قرار می دهد، یکی جریان فرهنگ و دیگر جریان پولی که هر دو به مثابه رگ و اعصاب در بدن عمل می کنند. اگر چنانچه به بافت و عضوی از بدن خونی نرسد آن عضو فلج و چنانچه  فشار خون در عضوی بیشتر گردد،مویرگهای آن بافت پاره می شوند.یقیناً بزرگترین بازیگر اصلی جریان پولی را سیستم بانکی و در حوزه فرهنگ نظام آموزش و پرورش تشکیل می دهند.

     اما دو رکن مهم حاکمیتی یعنی بانک مرکزی که از آن بعنوان مادر بانکها ( به تعبیر اقتصاددان معروف پل ساموئلسون،موبدان قدرت آن کشور)و شورای عالی انقلاب فرهنگی، در راس این دو جریان قرار دارند که نقش راهبردی ،سیاستگذاری و نظارتی این دو جریان فرهنگ و پول را برای حاکمیت اعمال می نمایند.

      بعد از انقلاب شکوهمند انقلاب اسلامی ،علی رغم دستاوردهای بزرگ آن، امروز پس از گذشت سی سال از آن، شاهد انحرافات و بی ترتیبی هایی اساسی در این دو حوزه بودیم.بانکها ،قرار بود طبق وظیفه،همچون سدی پس اندازهای راکد مردم را جمع (تجهیز منابع)و طبق سیاستها و در مسیر معقول و در راستای بهبود شرایط اقتصادی و افزایش تولید به مصرف برسانند(تخصیص منابع).اما همه دیدند عمده این وامها وبه افرادی پرداخت شد که صلاحیت اخذ آن را نداشتند و بیشتر در امور دلالی و یا نزول خواری با بهره بیشتر کار سازی می شد. نتیجه آنکه در مقابل این افزایش نقدینگی ،کالا و خدماتی تولید نمی شد و تورم نیز زاییده این موضوع است.در مقابل این تعداد اندک تعداد زیادی نیزحسب شرایط نا معقول دریغ از گرفتن یک وام پس انداز ناچیز.لذا در جامعه عده ای بر این اساس (سرمایه دار شدن)روز به روز ثروتمندتر وعده ای نیز روز به روز فقیر تر(اختلاف طبقاتی).موضوع به اینجا ختم نمی شود مشکل دیگر اینکه قانون پولی بانکی بدون درک درست از واقعیت و نیاز ضروری جامعه و همچنین سیاستهای پولی و بدون فرهنگ سازی در خصوص اعطای تسهیلات و آموزه های بانکداری اسلامی شرایط محدود کننده ای بر اعطای وامها تعیین میکند.به نوعی با این عمل ضمن دروغگو بار آوردن جامعه؛ جریان پول  را در جامعه آغشته به حرام می کند.مثلاً اکثر افراد از روی اضطرار یا برای عروس و داماد کردن فرزند خود و یا هزینه درمان و یا تامین مالی بخشی از مبلغ خرید خانه از روی ناچار زیر بار محدودیت قانونی رفته  و آگاهانه و یا غیرآگاهانه و بدون در نظر گرفتن شرع و به دروغ فاکتور صوری و ساختگی تهیه می کنند.نهایتاً پول حرام وارد جامعه شده و اثر وضعی و تکوینی بر جامعه اسلامی می گذارد.

     در بعد فرهنگی نیز شورای عالی انقلاب فرهنگی بنا بود برای آینده این ملت فرهنگ سازی کنند و بر امور فرهنگی نظارت پویایی داشته باشد.هرچند اعضای آنرا افرادی انقلابی و وفادار به نظام وکاملاًمحترم و ارزشی را تشکیل می دهد،اما به لحاظ ساختار تشکیلاتی  و از حیث کمی و کیفی نیروهای این نهاد محترم بعنوان مرکز استراتژیک ، فرماندهی و نقش راهبردی آن  در برهه ها و رویایی های مختلف بویژه با غرب(شبیخون فرهنگی،تهاجم فرهنگی و انقلاب های مخملی) در طول عمر نظام مقدس جمهوری اسلامی تاکنون از وضعیت مناسب و از پویایی لازم برخوردار نبوده است .آنها باید با یک مدیریت واحد فرهنگی همه را واکسیناسیون فرهنگی می کردند.

     نبود یک نگاه ویژه به تدوین کتب درسی بعنوان اثر گذار ترین مولفه و نرم افزار در نظام آموزشی و دستورالعمل فرهنگی، از عمده کوتاهی های این نهاد بود .چرا که از اثر بخشی کافی برای دوره های سنی برخوردار نبود و اصولاً کارشناسی نشده بود .دشمن نیز دست روی همین نقطه ضعف گذاشته است .

       از مصادیق بی محتوایی کتب ،اینکه همسالان ما به یاد دارند در سال دوم ابتدایی درسی بعنوان راهنمایی و رانندگی در یک صفحه به طور کلی گویی از مخاطب خود می خواست که صرفاً به مقررات  راهنمایی و رانندگی احترام بگذارد.موضوع به این یک صفحه ختم می شد؛ تا اینکه چنانچه شخصی قصد گرفتن گواهینامه رانندگی می کرد؛می رفت و در شب امتحان کتاب آیین نامه را در ذهن خود بصورت محفوظاتی چند مانند کش تنبان ذخیره می کرد و بعد از امتحان آن را رها می کرد.در مقوله اقتصاد نیز در دوره ابتدایی و راهنمایی مطلب خاصی دیده نمی شد ،تا سال دوم دبیرستان که صرفاً درسی اختیاری بنام اقتصاد آنهم  با مفاهیم کلی و مختصر بسنده می شد.درسهایی مانند اقتصاد توسعه فقط در دانشگاهها بحث می شود .از مباحث و دانش حقوقی نیز خبری نیست لذا امروز شاهد حجم گسترده ای از پرونده های حقوقی در دادگاهها هستیم که ناش از جهل مردم است.در فقه و همچنین اصول اعتقادی نیز وضع به همین شکل .چند درصد مردم خمس می دهند.در این زمینه چقدر کار فرهنگی صورت گرفته است.وضعیت حجاب به چه شکل است.در سایر ابعاد اجتماعی نیز به همین منوال ...

       پس از گذشت سی سال از انقلاب شکوه مند اسلامی،ضرورت یک بازنگری اساسی در بسیاری از حوزه ها بویژه در دو حوزه ذکر شده احساس می شود.چه بسیار انتقادها،آسیب شناسی ها ،مقالات، پایان نامه ها از سوی اندیشمندان وصاحب نظران در طول این مدت ارائه شده است .حال که مشکلات ونارساییها و بی ترتیبی ها در کلیه حوزه هامشخص شده است؛ شایسته است با یک فراخوان عمومی وهمراه با یک اراده راسخ و از سر دلسوزی و نگرانی برای نسلهای بعدی خود و این مهم که (جلوی ضرر را از هر کجا بگیری منفعت است)کارشناسان و متخصصین علوم مختلف در قالب یک مدیریت واحد فرهنگی بسیج و بازنگری جدید و جدی صورت پذیرد ؛ما این بازنگری و اقدامات موثر، آنرا مهندسی فرهنگی بنامیم .در مجموع بابت برخی عقب گردها باید یک انقلاب دوم فرهنگی و تحت لوای مقام معظم رهبری از دید اینجانب ضروری به نظر می رسد؛در غیر اینصورت پیاده سازی برنامه های اول ، دوم ،سوم و....توسعه رسیدن به چشم اندازها صرف بودجه های زیاد در دشتهای بی فرهنگی مانند کشت و آبیاری در زمین شوره زار خواهد بود.عقیده شخصی اینجانب بر این است که اعضای شورای عالی انقلاب فرهنگی با کارگروههای تخصصی علوم مختلف، ساختار و اختیارات قانونی و الزام آور بیشتر بویژه حیطه نظارتی پویا و موثر این مدیریت واحد و بازنگری را انجام دهد.باید به میان مردم برویم و مشکلات را لمس کرد نه پشت درهای بسته.

مشکل زمانیست که بگوییم مشکلی وجود ندارد.بین خواستن و توانستن تفاوت است.ما می توانیم اگر بخواهیم.انشاءالله.

خدانگهدار


 


 
دعای فرج
ساعت ٩:٤٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۳۸۸/۱٢/٢٦ : توسط : رسول فخارزاده

بخوان دعای فرج را ،دعا اثر دارد

دعا کبوتر عشق است بال و پردارد

 

بخوان دعای فرج را و نا امید مشو

که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد

 

بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب

که بهشت پاک اجابت هزار در دارد

 

بخوان دعای فرج را ز پشت پرده اشک

که یار گوشه چشمی به چشم تر دارد 

 

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا

زپشت پرده غیبت به ما نظر دارد.

  


 
دعایی برای تمام لحظات
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳۸۸/۱۱/۱۱ : توسط : رسول فخارزاده

امام صادق علیه السلام:

رب لا تکلنی الی نفسی طرفة عین ابداً،لا اقل من ذالک و لا اکثر.

پروردگارا مرا به خودم وا مگذار چشم برهمزدنی هرگز نه کمتر و نه بیشتر.

انشاءالله


 
دکتر محمد جعفر غفرانی:سیستم آموزش سرمایه داری مخالف با تعقل و تفکر است
ساعت ٩:۳٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳۸۸/۱۱/۱۱ : توسط : رسول فخارزاده

استاد دکتر محمد جعفر غفرانی در مصاحبه تلویزیونی این شبهااین شبها

برداشت آزاد

دکتر محمد جعفر غفرانی( استاد دانشگاه وپژوهشگر علوم قرآنی) گفت: نظام آموزش سرمایه داری قصد دارد تفکر و تعقل را تعطیل کرده و فقط عادتهایی که مطلوبشان است را به دانش آموزان آموزش دهند.به ادامه مطلب...


ادامه مطلب را مطالعه کنید